Vandaag zijn we begonnen aan de uitbouw van een heuse serverroom op de campus. Momenteel lopen de kabels her en der door en rond de gebouwen, zonder dat er een echte structuur is voorzien. Her en der staan hubs en switches opgesteld om de pc’s met elkaar te verbinden en meestal hangen die aan de muur of staan die ergens in een bureau op een stoel, onder een tafel of waar men elders nog plaats vond. Naar mijn mening is het nodig dat we deze warrige ICT-knoop eerst ontwarren.
Eerste stap in deze richting is het uitbouwen van een serverroom waarin we alle belangrijke IT-knooppunten kunnen plaatsen, zoals bijvoorbeeld de satelliet-modem, de hoofdswitch en de server zelf, natuurlijk. Belangrijk is ook dat deze ruimte zo veel mogelijk stofvrij wordt gehouden en dat ze enkel toegankelijk is voor de netwerkbeheerders. Na een kleine zoektocht vonden Jean (mijn Burundese collega hier) en ik de ideale ruimte: een centraal gelegen opslagplaats voor medicijnen. Voordelen van deze ruimte waren de centrale ligging en de grondigheid waarmee het lokaal kon worden afgesloten. We kregen toestemming van br. Stan om de ruimte te gebruiken en we begonnen met de verhuis. Eerst verplaatsten Jean en ik allemaal kleine doosjes met pillen om twee schappen op het rek vrij te maken voor ons IT-materiaal. Dit ging vlotjes… Nu de rest nog…
We wilden graag vandaag nog de switch en de modem verplaatsen en dus moesten we eerst op papier een schets maken van het bestaande netwerk en een schema van onze plannen. Eenmaal die schets klaar was, konden we aan het werk. Mijn Burundese collega trok nieuwe kabels, terwijl ik weggeroepen werd naar de administratie voor een mailprobleem en ik ook een kleine vergadering had met br. Stan over de vorderingen op IT-vlak. Terug bij Jean stelde zich het volgende probleem: we krijgen geen inzicht in de bestaande bekabeling. Gebruikte en ongebruikte (lees: oude) kabels lopen door elkaar en zorgen ervoor dat het bijna onmogelijk is de herkomst van die dingen te bepalen. Gelukkig had Jean een kabeltester, wat het werk zou vergemakkelijken. Helaas: het ding zat zonder batterijen… Dus, eerst naar het dorp om batterijen. Teruggekomen bleken ondertussen enkele lokalen op slot te zijn en de eigenaar van de sleutel komt pas morgen terug. We concentreerden ons dan maar noodgedwongen op de serverroom en dacht ik bij mezelf: er gaat hier zoveel tegen, toch maar eens kijken of dat stopcontact hier werkt… U raadt het al: geen stroom! Ik volgde de draden en kwam tot aan een elektriciteitskastje aan de muur… Er zijn zekeringen, een hoofdzekering en een verliesstroomschakelaar aanwezig, maar geen van die dingen is aangesloten! Het enige positieve aan de zaak is, dat ik dat ik nu wel weet waarom er een stroomkabel van elke bureau naar het hoofdgebouw loopt… Er zat niet veel anders op dan naar br. Stan te trekken die me mededeelde dat er bij de constructie van het gebouw meningsverschillen met de elektricien zijn geweest, waardoor die het werk nooit heeft afgemaakt… We zullen dus eerst op de komst van een nieuwe elektricien moeten wachten… U ziet het: ook op IT-vlak beleef ik ten volle “The African Experience”!