Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar om twaalf uur deze middag (maandag 30 juni), ben ik dan toch aangekomen in Kigoma. Op de weg hierheen heb ik in sneltempo terug leren kennismaken met het minder geslaagde organisatietalent van de Afrikanen en niet in het minst van sommige Tanzanianen.
Tot in Dar-Es-Salaam ging alles behoorlijk goed. De vluchten hadden geen vertraging en in Dar-Es-Salaam wachtten de Broeders van Liefde me op met een prachtige – met paarse linten versierde – auto. Broeder Gerard, broeder overste in Dar, gaf me een kamer in de community, zodat ik in het donker niet meer op zoek moest naar een goedkoop hotelletje. De broeders waren stuk voor stuk erg vriendelijk en ik voelde me er onmiddellijk thuis.
De volgende ochtend vertrok ik reeds om zeven uur naar de luchthaven, want om kwart na negen vertrok mijn vlucht richting Kigoma. Broeder Gerard had voor vervoer gezorgd en stipt om acht uur kwamen we in de luchthaven aan. Ik had in België via de website van Precision Air – de Tanzaniaanse luchtvaartmaatschappij – online een ticket geboekt. Aan het kantoor van Precision Air wist men mij echter doodleuk te vertellen dat mijn vliegtuig reeds om zeven uur die morgen was vertrokken. Ik mocht de volgende dag terugkomen om het nog eens te proberen… Tja, je kan je druk maken in het Afrikaans organisatietalent of je kan samen met Broeder Gerard grapjes maken om de de teleurstelling te verwerken… Ik koos voor het laatste en doopte samen met Br. Gerard de Tanzaniaanse luchtvaartmaatschappij plechtig om tot “Almost-Precision Air” (verder: A-PA).
Dan maar terug naar de Broeders. Aangezien ik daar niet echt iets te doen had, heb ik mijn dag gevuld met het bijwonen van een mis in de kathedraal van Dar (het was immers zondag), het lezen van het tweede boek uit mijn bibliotheek van 15 kilo die ik hier overal meesleur, en vooral… veel slapen! In de namiddag maakte ik kennis met Jolien, een meisje uit Borgerhout dat terugkwam uit Kigoma. De terugreis maakte ze met het vliegtuig dat ik die morgen had gemist. Broeder Stan vertelde me trouwens daarnet dat de reden voor het vervroegen van de vlucht was dat een minister naar Kigoma moest vertrekken… All animals are equal, but some… Indeed!
Deze morgen volgde dus “Hoe-verlaat-ik-Dar-en-kom-ik-in-Kigoma”-poging twee… Ook gedoemd om te mislukken? Op het eerste zicht wel! In hetzelfde kantoor zat deze morgen een alleraardigst uitziende juffrouw die erg bereid was om me te helpen… Maar mijn geluk zat tegen: de vlucht was volzet, al werd ik wel op de wachtlijst gezet. Helaas vond de dame geen betalingsinformatie voor mijn ticket terug… Dan maar eens bellen naar het Call-center van A-PA, waar ze na heel lang zoeken mijn betaling terug vonden. Maar… ik betaalde 79 USD te weinig… Gelukkig had ik nog Amerikaanse dollars gevonden tijdens de grote kuis in mijn berging thuis (nog eens bedankt voor de hulp, Margriet) en had ik het briljante idee gehad om die mee te nemen. Betalen dan maar? Neen hoor, de biljetten waren gedrukt in 1999, en die biljetten neemt men in Tanzania niet meer aan! Dan maar naar de bank voor versgedrukte exemplaren… Eenmaal de betaling achter de rug was, kreeg ik eindelijk mijn ticket in handen. Ik spoeide me naar de check-in, waar ze me vertelden dat ik op de wachtlijst stond en moest wachten tot final call. Wanneer er nog plaatsen zouden vrijkomen, kon ik toch nog mee… Het vliegtuig arriveerde, iedereen ging aan boord, iedereen, behalve… inderdaad! Ik begon het echt op mijn heupen te krijgen en toen de medewerkster aan het loket me uiteindelijk vertelde dat ik niet mee kon, werd het me een beetje te veel… Ik maakte me lastig en vertelde dat niet vertrekken simpelweg geen optie was. Ik blufte dat men mij in Kigoma stond op te wachten en dat ik in Dar geen overnachtingsadres meer had… Of de juffrouw nu bezweek door mijn hondenogen of door mijn aanhouden gezaag, weet ik niet, maar zeker is dat ik een papiertje met wat haastig gekrabbel erop in de handen gestopt kreeg en dat mij werd aangeraden zo snel mogelijk naar het vliegtuig te spurten. Het personeel op de tarmak lachte luidop toen ze die lange slungel met veel te veel bagage in ijltempo richting vliegtuig zagen lopen… But frankly, i don’t give a damn! Ik haalde mijn vlucht en dat is het voornaamste. Het overvolle vliegtuig was zo volzet dat ik makkelijk drie plaatsen voor mezelf kon nemen. Blijkbaar is volzet niet helemaal volzet bij A-PA…
Momenteel zit ik hier rustig in mijn kamertje in Kigoma. Ik heb zelfs internetaansluiting op mijn kamer en meer moet een informaticus op reis niet hebben. Daarnet heb ik al een lange babbel gehad met Broeders Stan over mijn werk hier ter plaatse en blijkbaar is er meer genoeg werk om twee maanden te vullen. Maar daarover… later meer!
Groetjes,
Tom