Het is al een hele tijd geleden dat ik nog een bericht op mijn blog plaatste… Er is hier de laatste dagen dan ook erg veel gebeurd…
Het allerbelangrijkste evenement is natuurlijk de aankomst van de server. Wat negenentwintig kilo extra bagage betekende voor een groep inleefreizigers uit België, betekende voor mij een full-time bezigheid voor twee weken. “Gelukkig” verzwikte ik mijn voet en had ik dus alle redenen om in mijn kamer te blijven… De installatie van de software op de nieuwe machine zorgde meteen voor kopzorgen. Het installatiepakket bleek niet compatibel met het uit België afkomstige besturingssysteem. Een nieuw besturingssysteem downloaden dan maar… Wanneer je een beetje een pc-freak bent, kan je je inbeelden dat 650MB downloaden een tantalluskwelling is, wanneer je enkel beschikt over een zeer onstabiele 128kB-lijn. Maar uiteindelijk lukte het me drie dagen later dan toch om de server te voorzien van een besturingssysteem. Het volgende probleem was/is iets minder makkelijk op te lossen… Ik had de regelmatige stroomuitval hier ter plaatse ingecalculeerd en daarom bestelde ik samen met de server een UPS, een batterij die de server op een goede manier uitschakelt bij stroompannes. Waar ik echter niet op gerekend had, was dat – wanneer er wel elektriciteit is – er meestal niet genoeg stroom wordt geleverd… Taenesco, de lokale energieleverancier kan de 220 tot 250 volt die in België via elk stopcontact geleverd wordt, niet garanderen. Het voltage hier schommelt tussen de 165 en 200 volt… Een constant energietekort dus. Dit tekort zorgt ervoor dat de server wordt uitgeschakeld wanneer het voltage onder de 175V duikt… Een probleem dat niet onderschat mag worden… Voorlopig lukt het me om de server 85% van de tijd werkende te houden en ik heb ook maatregelen genomen om de server makkelijk op afstand op te starten en te beheren, zodanig dat de mensen hier niet steeds naar de serverroom moeten om die machine werkende te krijgen.
Ondertussen liep de opleiding van de nieuwe netwerkbeheerders door. Ik gaf sessies over de installatie van besturingssystemen en programma’s, de configuratie van computers, de basis van netwerken, het backuppen van data en programma’s, troubleshooting, etc. In deze sessies leerde ik minstens evenveel van mijn leerlingen als zij van mij! Het was soms moeilijk om de moed niet te verliezen wanneer je merkt dat heel veel zaken hier noodgedwongen trager gaan dan jij je met je Westerse manier van denken had voorgesteld. Ik denk dat ik dit best aantoon aan de hand van een voorbeeld. Vorige zaterdag had ik een labo over de installatie van software voorzien. Ik had mijn vier studenten gevraagd om een werkende computer mee te nemen en ik voorzag een ruimte met alle stroom- en netwerkfaciliteiten die nodig waren om de les te kunnen geven. Toen ik aan de sessie wou beginnen, was er één student zonder computer, een andere computer had geen cd-romstation en een derde had wel een cd-romspeler, maar die werkte helaas niet meer. Vier studenten en één werkende computer… Toen we uiteindelijk aan de installatieprocedure begonnen, viel de stroom uit… De teleurstelling en de frustraties die ik had, moet ik eigenlijk aan mezelf toeschrijven. Ik moet me immers aanpassen aan het ritme hier, ik kan onmogelijk het omgekeerde verwachten. Je slikt dus even, herstelt je glimlach en je zegt: “tijdens de les van volgende dinsdag proberen we het nog eens”! Zoals ik zei: ik leer minstens zoveel als mijn leerlingen!
Ondertussen is het hier in Maendeleo een komen en gaan van Mzungu’s. De vier dames maakte plaats voor een groep inleefreizigers, die op hun beurt weer plaats maakten voor een Nieuwzeelander die de wereld rondtrekt. Op één van mijn tochtjes door Kigoma maakte ik kennis met Elisa uit Toulouse, die snel een goede vriendin werd waarmee ik veel optrok. We bezochten alle mogelijke cafeetjes en restaurants en genoten van een frisse pint tijdens de zonsondergang op het strand. We trokken op een dag naar de vissershaven en vroegen er twee vissers om ons mee te nemen op een boottochtje. Eén roeier vooraan, één roeier achteraan en wij tweeën in ‘t midden met een potje om de boot – die na vijf minuten varen zo lek als een vergiet bleek – leeg te scheppen… Heerlijk! De tocht leidde naar een keienstrand waar we de hele dag lagen te zonnen. De terugtocht was eigenlijk nog het mooiste van al: de zonsondergang wierp een zacht licht over de vertrekkende vissersboten en ik maakte heel veel foto’s vanuit onze gammele schuit.
Ik wil jullie ook zeker nog meegeven dat de vrouw van Hakeem (de bibliothecaris) ondertussen bevallen is van een flinke dochter! Ik ga deze namiddag naar Mwanga om de gelukkige ouders en de jonge spruit te bezoeken.
Klik hier voor de foto’s van de tocht in het vissersbootje.
Klik hier voor de foto’s van een bezoekje aan de markt in Mwanga.