Posts Tagged ‘Kigoma’

Virtuele rondleiding in Maendeleo en het Ahadi-Instituut

Tuesday, July 15th, 2008
door

Het heeft een tijdje geduurd, maar eindelijk verschijnt er dan toch een nieuw berichtje op mijn blog. De grote vrees van elke westerling, Malaria, kreeg me in zijn macht en dwong me een paar dagen in bed te blijven. Ik was een beetje gefrustreerd door deze verplichte immobilisatie, maar mijn collega Jean was zeer streng: zelfs het verslinden van de vele romans die ik bij heb, vond hij te inspannend. Met de ziekte valt dan ook niet te lachen… Maar goed, ik ben er, dankzij de vriendelijke zorgen van dokter Chantal en de doeltreffende medicijnen die ze me voorschreef, weer helemaal bovenop geraakt. De mensen hier zijn bijzonder attent en ik werd door iedereen in de watten gelegd…

Hoogste tijd om jullie eens te laten zien waar ik gevestigd ben in Kigoma. Onderaan deze post vind je twee links: ééntje leidt naar de plattegrond van de gebouwen hier en een andere gaat naar een nieuw fotoalbum dat ik aanmaakte om jullie hier een virtuele rondleiding te kunnen geven. Onderstaande tekst moet de foto’s een beetje verduidelijken.

De eerste foto geeft een mooi beeld van de straat waarin het instituut gevestigd is. Deze aardewegen zijn de meest voorkomende wegen hier in de buurt. Er is een geasfalteerde weg die door de dorpskern leidt, maar die toon ik wel eens een volgende keer, wanneer ik jullie meeneem door Kigoma.

Het volgende plaatje toont de toegangspoort van het centrum. Links ervan zie je een bord, die in een close-up wordt getoond in de volgende dia. Zoals je merkt zijn hier verschillende “organisaties” gevestigd: Ahadi (het cetrum voor afstandsleren), Maendeleo (een opvanghuis), Chemchemi (een onderwijscentrum, onderdeel van Ahadi), en ADEN (de computerklassen van Ahadi). Na nog een close-up van de toegangspoort die indringers ‘s nachts moet buitenhouden, gaan we de campus binnen. Ik nam twee foto’s van een jongentje dat toevallig op de trap zat van het eerste gebouw van Maendeleo. Dit gebouw is nogal donker en ik nam er niet veel foto’s, maar de salon biedt een uitweg naar de binnenplaats, dus heb ik deze zitruimte wel gefotografeerd. Vervolgens gaan we naar buiten, naar de centrale ruimte in openlucht waar je de afwasplaats (zie foto), de eetruimte en de toegang naar de andere gebouwen vindt. Je ziet op een foto de toegang tot de slaapvertrekken van de jongere bewoners. Zij slapen allemaal in dubbelbedden. Ik keek nog even achterom en fotografeerde de twee ingemetselde containers. De linkercontainer vormt onze ICT-reparatieruimte. In dat lokaaltje kom ik echter liefst zo weinig mogelijk, want het is er overdag erg warm, donker en vooral stofferig… De plaats wacht nog op een grondige schoonmaakbeurt. Ik wacht echter nog even tot het boeiendere werk klaar is… 😉

Op de volgende afbeelding zie je een close-up van de papegaai van Maendeleo, die steevast alles wat de bewoners zeggen, imiteert. Vanmorgen heb ik hartelijk gelachen met de vier Vlaamse dames die hier gisteren zijn aangekomen en de papegaai imiteerde de uitbundige lach van één van die dames beter dan de beste stemmenimmitator, wat natuurlijk voor nog meer hilariteit zorgde…

Op de volgende dia zie je een beeld van de primitieve keuken waar enkele bewoners elke dag voor een maaltijd voor de hele gemeenschap zorgen. Het menu is erg eenvoudig: ‘s morgens eten we zoete aardappel die de dag ervoor werd gekookt, ‘s middags is er rijst met bonen en ‘s avonds bonen met rijst. De groene blaadjes die de jongen op de foto aan het bereiden is, is een soort spinazie die vooral ‘s avonds aan de bonen wordt toegevoegd. Toen ik mijn camera bovenhaalde om deze foto te maken, stopten de keukenverantwoordelijken heel zedig met praten en gingen ze keihard aan het werk… Wanneer de camera terug naar beneden ging, werd de babbel rustig hervat. Heerlijk hoe men hier zonder stress door het leven kan wandelen!

De volgende foto geeft een mooi beeld van de binnentuin, waar de gastenkamers en de kamer van Br. Stan gevestigd zijn. Mijn slaapkamer bevindt zich aan de linkerkant en mijn bureautje kijkt uit op de mooie bomen en het tafeltje waarrond de dames zitten te kletsen. Het is een leuk zicht wanneer je aan het werken bent en zo ik kan nauwgezet het gemeenschapsleven volgen. De volgende drie foto’s nam ik gisterennacht en deze tonen mijn verblijfsruimte hier. De eerste is een beeld van mijn bureau, waarop mijn computer zoals steeds een prominente plaats inneemt. We zijn hier om te werken, niet waar? Mijn slaapkamertje met muskietennet kan je zien op de tweede foto en ten slotte kan je een blik werpen op mijn – welliswaar erg eenvoudig – badkamertje. Een douche en internettoegang op je kamer, wat wil je meer als vrijwilliger?!

De ingang van de slaapvertrekken van de oudere jongens heb ik ook toegevoegd aan het album, gevolgd door een beeld van het droogrekje waarop de bewoners hun kleren te drogen hangen. Iedereen wast hier, vooral op zaterdag, zijn eigen kleren. Men wordt hier zoveel mogelijk tot zelfredzaamheid opgevoed.

De volgende foto geeft een beeld van de (officieuze) toegang tot de burelen van Ahadi, maar daarover straks nog meer, we gaan eerst naar het tweede gedeelte van de campus: de andere gebouwen van Ahadi. Op de eerste foto van deze reeks zien we links vooraan de slaapvertrekken van de oudere jongens, gevolgd door het gebouw van het ADEN-centrum, waarvan ook een close-up is toegevoegd. Daarna kijken we eens naar de bouwwerf die ooit een heus conferentiecentrum zal vormen. In het centrum moeten klaslokalen, slaapvertrekken, vergaderzalen en een internetcentrum worden opgenomen. Momenteel is het nog even wachten op vers budget. We gaan verder en krijgen een beeld van de klaslokalen van Ahadi. Ik toon jullie nog wel eens de binnenkant van zo’n lokaal, misschien tijdens één de lessen die ik er zal geven? Ik hou jullie op de hoogte!

Het is niet echt een heel esthetisch beeld, maar ik heb toch maar de – voor mij erg belangrijke – satellietschotel toegevoegd, die voor sommigen bij het wegvallen van de internetconnectie een bron van ergernis vormt… Misschien dat ze daarom voorzien is van een beschermende omheining?

Ik sprong ook even binnen in de bibliotheek die een plaatsje kreeg tussen de leslokalen. De vele boeken die je er ziet staan, worden vanaf morgen ingegeven in de kersverse computersoftware die ik installeerde. De bibliothecaris (te zien op de volgende foto) en ik hebben morgenvroeg om tien uur een afspraak waarop ik hem de werking van de software zal uitleggen. In september komt er hulp van een bibliothecaris uit België, die hier ook een hele tijd zal verblijven.

Ik keek nog evenachterom en geef jullie nog een beeld op het hele terrein, maar dan vanuit de andere richting.

Vervolgens ga ik dan via de officiële ingang het gebouw binnen waarin de kantoorruimten van Ahadi en de serverruimte zijn opgenomen. Ik sluit af met een beeld van Edison die in één van deze kantoren naarstig werk levert.

links:

Eindelijk aangekomen!

Monday, June 30th, 2008
door

Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar om twaalf uur deze middag (maandag 30 juni), ben ik dan toch aangekomen in Kigoma. Op de weg hierheen heb ik in sneltempo terug leren kennismaken met het minder geslaagde organisatietalent van de Afrikanen en niet in het minst van sommige Tanzanianen.

Tot in Dar-Es-Salaam ging alles behoorlijk goed. De vluchten hadden geen vertraging en in Dar-Es-Salaam wachtten de Broeders van Liefde me op met een prachtige – met paarse linten versierde – auto. Broeder Gerard, broeder overste in Dar, gaf me een kamer in de community, zodat ik in het donker niet meer op zoek moest naar een goedkoop hotelletje. De broeders waren stuk voor stuk erg vriendelijk en ik voelde me er onmiddellijk thuis.

De volgende ochtend vertrok ik reeds om zeven uur naar de luchthaven, want om kwart na negen vertrok mijn vlucht richting Kigoma. Broeder Gerard had voor vervoer gezorgd en stipt om acht uur kwamen we in de luchthaven aan. Ik had in België via de website van Precision Air – de Tanzaniaanse luchtvaartmaatschappij – online een ticket geboekt. Aan het kantoor van Precision Air wist men mij echter doodleuk te vertellen dat mijn vliegtuig reeds om zeven uur die morgen was vertrokken. Ik mocht de volgende dag terugkomen om het nog eens te proberen… Tja, je kan je druk maken in het Afrikaans organisatietalent of je kan samen met Broeder Gerard grapjes maken om de de teleurstelling te verwerken… Ik koos voor het laatste en doopte samen met Br. Gerard de Tanzaniaanse luchtvaartmaatschappij plechtig om tot “Almost-Precision Air” (verder: A-PA).

Dan maar terug naar de Broeders. Aangezien ik daar niet echt iets te doen had, heb ik mijn dag gevuld met het bijwonen van een mis in de kathedraal van Dar (het was immers zondag), het lezen van het tweede boek uit mijn bibliotheek van 15 kilo die ik hier overal meesleur, en vooral… veel slapen! In de namiddag maakte ik kennis met Jolien, een meisje uit Borgerhout dat terugkwam uit Kigoma. De terugreis maakte ze met het vliegtuig dat ik die morgen had gemist. Broeder Stan vertelde me trouwens daarnet dat de reden voor het vervroegen van de vlucht was dat een minister naar Kigoma moest vertrekken… All animals are equal, but some… Indeed!

Deze morgen volgde dus “Hoe-verlaat-ik-Dar-en-kom-ik-in-Kigoma”-poging twee… Ook gedoemd om te mislukken? Op het eerste zicht wel! In hetzelfde kantoor zat deze morgen een alleraardigst uitziende juffrouw die erg bereid was om me te helpen… Maar mijn geluk zat tegen: de vlucht was volzet, al werd ik wel op de wachtlijst gezet. Helaas vond de dame geen betalingsinformatie voor mijn ticket terug… Dan maar eens bellen naar het Call-center van A-PA, waar ze na heel lang zoeken mijn betaling terug vonden. Maar… ik betaalde 79 USD te weinig… Gelukkig had ik nog Amerikaanse dollars gevonden tijdens de grote kuis in mijn berging thuis (nog eens bedankt voor de hulp, Margriet) en had ik het briljante idee gehad om die mee te nemen. Betalen dan maar? Neen hoor, de biljetten waren gedrukt in 1999, en die biljetten neemt men in Tanzania niet meer aan! Dan maar naar de bank voor versgedrukte exemplaren… Eenmaal de betaling achter de rug was, kreeg ik eindelijk mijn ticket in handen. Ik spoeide me naar de check-in, waar ze me vertelden dat ik op de wachtlijst stond en moest wachten tot final call. Wanneer er nog plaatsen zouden vrijkomen, kon ik toch nog mee… Het vliegtuig arriveerde, iedereen ging aan boord, iedereen, behalve… inderdaad! Ik begon het echt op mijn heupen te krijgen en toen de medewerkster aan het loket me uiteindelijk vertelde dat ik niet mee kon, werd het me een beetje te veel… Ik maakte me lastig en vertelde dat niet vertrekken simpelweg geen optie was. Ik blufte dat men mij in Kigoma stond op te wachten en dat ik in Dar geen overnachtingsadres meer had… Of de juffrouw nu bezweek door mijn hondenogen of door mijn aanhouden gezaag, weet ik niet, maar zeker is dat ik een papiertje met wat haastig gekrabbel erop in de handen gestopt kreeg en dat mij werd aangeraden zo snel mogelijk naar het vliegtuig te spurten. Het personeel op de tarmak lachte luidop toen ze die lange slungel met veel te veel bagage in ijltempo richting vliegtuig zagen lopen… But frankly, i don’t give a damn! Ik haalde mijn vlucht en dat is het voornaamste. Het overvolle vliegtuig was zo volzet dat ik makkelijk drie plaatsen voor mezelf kon nemen. Blijkbaar is volzet niet helemaal volzet bij A-PA…

Momenteel zit ik hier rustig in mijn kamertje in Kigoma. Ik heb zelfs internetaansluiting op mijn kamer en meer moet een informaticus op reis niet hebben. Daarnet heb ik al een lange babbel gehad met Broeders Stan over mijn werk hier ter plaatse en blijkbaar is er meer genoeg werk om twee maanden te vullen. Maar daarover… later meer!

Groetjes,

Tom